فضای زنبور عسل bee space

فضای زنبور عسل bee space

[۱۰/۲۵،‏ ۲۲:۰۳] mohsen karimi: شکاف: - کمتر از 4 میلی متر ... برای زنبورهای کارگر به جز تغییر شکل داده شده، بسیار کوچک است. هر فضا، شکاف یا شکافی با این ابعاد یا کوچکتر با بره موم یا گاهی اوقات مخلوطی از موم و بره موم پر می شود و در موارد دیگر گرده ممکن است با مواد پرکننده مخلوط شود (من گمان می کنم که این به دلایل تخلخل یا احتمالا انتقال نور، اما من مطمئن نیستم). فاصله: - 4.3 میلی متر یک فاصله استاندارد اروپایی برای سیم ها در یک کویین Excluder است. فاصله : 5 میلی متر در صورت استفاده بین سیم های مش مربعی باعث می شود که یک گرده بردار عالی برای کارگران ایجاد شود، اما بخش قابل توجهی از گرده از پاهای آنها پاک می شود. [۱۰/۲۵،‏ ۲۲:۱۱] mohsen karimi: فاصله: - 5.2 - 5.4 میلی متر فاصله ای است که می تواند برای حذف یا متمایز کردن نرها استفاده شود، زیرا کارگران و کوئین ها آزادانه عبور می کنند، اما نرها نمی توانند. شکاف:- 6 میلی متر کوچکترین شکافی است که زنبورها بین سطوح شانه مجاور (خارج از منطقه معمولی خوشه بندی) ایجاد می کنند، زنبورها می توانند راحت تر از آن دفاع کنند و می توانند به صورت جداگانه در این بعد کار کنند. شکاف کوچکتر در اطراف لانه، همچنین لانه را کمتر مستعد کشش می کند و ممکن است به حفظ رطوبت کمک کند. فاصله: 7 میلی متر که توسط خود زنبورها استفاده نمی شود، اما برخی افراد آن را یک فضای زنبور عسل معتبر برای استفاده در برخی از قسمت های تجهیزات زنبورداری می دانند. اگر این فاصله بین وجه‌های جانبی میله‌های بالای قاب رخ دهد، کمترین احتمال ابتلا به تجمع موم را دارند. قاب هایی با فاصله 35 میلی متری (فاصله معمولی هافمن) که میله های بالایی به عرض 28 میلی متر دارند باعث ایجاد این شکاف 7 میلی متری می شوند. فاصله: - 8 میلی متر ، فضای زنبور عسل محبوب در میان کسانی است که تجهیزات خود را طراحی می کنند، زیرا در میانه راه بین ارقام 1/4 اینچی و 3/8 اینچی قرار می گیرد که اغلب در کتاب های قدیمی نقل شده است. من خودم قبلاً به این بعد علاقه داشتم، اما به آن به عنوان "نه یک چیز یا آن چیز" رسیده ام و اکنون 9 میلی متر یا در برخی شرایط 6 میلی متر را ترجیح می دهم. فاصله: - 9 میلی متر فضای معمولی است که زنبورها بین نواحی مجاور بچه های درپوش دار باقی می گذارند. این امر به دو لایه زنبور اجازه می دهد تا پشت به پشت کار کنند، معمولاً به شکل بیضی شکل تقریباً در مرکز یک قاب. شکاف: - بیش از 9 میلی متر و ما وارد قلمرو شانه مهاربندی شده ایم! فاصله 10 میلی متری از نقطه نظر طراحی عملی است. با قاب BS عمیق در 215 میلی‌متر (برخی 216 میلی‌متر) و قاب کم عمق در 140 میلی‌متر، جعبه‌ها به ترتیب 225 میلی‌متر و 150 میلی‌متر هستند که 1 میلی‌متر بالای فریم‌ها و 9 میلی‌متر در زیر (یا برعکس اگر شما هستید) مثل من، زنبورهای بالای فضای گرا). این ممکن است بزرگ به نظر برسد، اما فقط با تجهیزات جدید اینگونه است. دانه بندی در میله های کناری قاب عمودی است و عملاً در این جهت انقباض ایجاد نمی شود. طرفین جعبه به صورت دانه ای افقی هستند و انقباض در ارتفاع عمودی جعبه رخ می دهد. بنابراین در هنگام استفاده، فضا اغلب بسیار کمتر از 10 میلی متر اولیه است. در مورد همه موارد استثنا وجود دارد ... وقتی صحبت از شکاف بین میله های فریم پایین در جعبه پایین و سطح کف زیر آن می شود ، معمولاً در کندوهای انگلستان 28 میلی متر یا 31 میلی متر است ، اما از بریس یا ریسک رنج نمی برد. چون زنبورها آن را شبیه یک لانه وحشی در غار می دانند ، بی دلیل شانه می زنند.

فضای زنبور عسل

🛑🛑🛑🛑
*فضای زنبور عسل*
شکاف در یک لانه طبیعی زنبورها پر نمی شوند
“فضای زنبورها” اصطلاحی است که به شکافی که زنبورها در لانه طبیعی ایجاد می کنند داده می شود تا بتوانند آزادانه از لانه خود عبور کنند. این شکاف به ندرت با بره موم یا شانه پر می شود. اگر یک کلنی وحشی از یک ساختمان یا درخت خارج شود، این امر قابل مشاهده است.
کشیش Lorenzo Langstroth به عنوان اولین شخصی شناخته می شود که برای فضای زنبور عسل کاربرد پیدا کرد و به ما اجازه داد آنچه را که “قاب های متحرک” نامیده می شد در یک جعبه داشته باشیم. این امر بازرسی کلنی را بسیار آسان کرده و در اکثر کندوهای مدرن استفاده می شود. شنیده‌ام و نوشته‌ام که لانگستروت فضای زنبور را «کشف» یا حتی «اختراع» کرد، اما البته این کار را نکرد. زنبورها آن را اختراع کردند و سال ها قبل کشف شد، لنگستروت به تازگی راهی برای استفاده از آن پیدا کرده است.
کندوهای نوار بالایی به فضای زنبور عسل متکی هستند تا زنبورها نتوانند شانه را به داخل کندو ثابت کنند.
همه ما “می دانیم” که فضای زنبور عسل بین 4.5 میلی متر تا 8 میلی متر است و همچنین به طور گسترده ای بین 6 میلی متر تا 9 میلی متر گزارش شده است. با این حال ، این مقدار “متغیر” نیست ، یا 5.3 میلی متر + یا – 0.5 میلی متر است یا 9.0 میلی متر + 0.0 میلی متر – 1.0 میلی متر است. به عبارت دیگر دو نوار مجزا از فضای زنبور ممکن وجود دارد و اینها به این دلیل اتفاق می‌افتند که در برخی موقعیت‌ها زنبورها به صورت جداگانه کار می‌کنند، اما در شرایط دیگر آنها باید بتوانند پشت سر هم کار کنند.

[۱۰/۲۵،‏ ۲۲:۰۳] mohsen karimi: شکاف: – کمتر از 4 میلی متر … برای زنبورهای کارگر به جز تغییر شکل داده شده، بسیار کوچک است. هر فضا، شکاف یا شکافی با این ابعاد یا کوچکتر با بره موم یا گاهی اوقات مخلوطی از موم و بره موم پر می شود و در موارد دیگر گرده ممکن است با مواد پرکننده مخلوط شود (من گمان می کنم که این به دلایل تخلخل یا احتمالا انتقال نور، اما من مطمئن نیستم).

فاصله: – 4.3 میلی متر یک فاصله استاندارد اروپایی برای سیم ها در یک کویین Excluder است.

فاصله : 5 میلی متر در صورت استفاده بین سیم های مش مربعی باعث می شود که یک گرده بردار عالی برای کارگران ایجاد شود، اما بخش قابل توجهی از گرده از پاهای آنها پاک می شود.
[۱۰/۲۵،‏ ۲۲:۱۱] mohsen karimi: فاصله: – 5.2 – 5.4 میلی متر فاصله ای است که می تواند برای حذف یا متمایز کردن نرها استفاده شود، زیرا کارگران و کوئین ها آزادانه عبور می کنند، اما نرها نمی توانند.

شکاف:- 6 میلی متر کوچکترین شکافی است که زنبورها بین سطوح شانه مجاور (خارج از منطقه معمولی خوشه بندی) ایجاد می کنند، زنبورها می توانند راحت تر از آن دفاع کنند و می توانند به صورت جداگانه در این بعد کار کنند. شکاف کوچکتر در اطراف لانه، همچنین لانه را کمتر مستعد کشش می کند و ممکن است به حفظ رطوبت کمک کند.

فاصله: 7 میلی متر که توسط خود زنبورها استفاده نمی شود، اما برخی افراد آن را یک فضای زنبور عسل معتبر برای استفاده در برخی از قسمت های تجهیزات زنبورداری می دانند. اگر این فاصله بین وجه‌های جانبی میله‌های بالای قاب رخ دهد، کمترین احتمال ابتلا به تجمع موم را دارند. قاب هایی با فاصله 35 میلی متری (فاصله معمولی هافمن) که میله های بالایی به عرض 28 میلی متر دارند باعث ایجاد این شکاف 7 میلی متری می شوند.

فاصله: – 8 میلی متر ، فضای زنبور عسل محبوب در میان کسانی است که تجهیزات خود را طراحی می کنند، زیرا در میانه راه بین ارقام 1/4 اینچی و 3/8 اینچی قرار می گیرد که اغلب در کتاب های قدیمی نقل شده است. من خودم قبلاً به این بعد علاقه داشتم، اما به آن به عنوان “نه یک چیز یا آن چیز” رسیده ام و اکنون 9 میلی متر یا در برخی شرایط 6 میلی متر را ترجیح می دهم.

فاصله: – 9 میلی متر فضای معمولی است که زنبورها بین نواحی مجاور بچه های درپوش دار باقی می گذارند. این امر به دو لایه زنبور اجازه می دهد تا پشت به پشت کار کنند، معمولاً به شکل بیضی شکل تقریباً در مرکز یک قاب.

شکاف: – بیش از 9 میلی متر و ما وارد قلمرو شانه مهاربندی شده ایم!

فاصله 10 میلی متری از نقطه نظر طراحی عملی است. با قاب BS عمیق در 215 میلی‌متر (برخی 216 میلی‌متر) و قاب کم عمق در 140 میلی‌متر، جعبه‌ها به ترتیب 225 میلی‌متر و 150 میلی‌متر هستند که 1 میلی‌متر بالای فریم‌ها و 9 میلی‌متر در زیر (یا برعکس اگر شما هستید) مثل من، زنبورهای بالای فضای گرا). این ممکن است بزرگ به نظر برسد، اما فقط با تجهیزات جدید اینگونه است. دانه بندی در میله های کناری قاب عمودی است و عملاً در این جهت انقباض ایجاد نمی شود. طرفین جعبه به صورت دانه ای افقی هستند و انقباض در ارتفاع عمودی جعبه رخ می دهد. بنابراین در هنگام استفاده، فضا اغلب بسیار کمتر از 10 میلی متر اولیه است.

در مورد همه موارد استثنا وجود دارد … وقتی صحبت از شکاف بین میله های فریم پایین در جعبه پایین و سطح کف زیر آن می شود ، معمولاً در کندوهای انگلستان 28 میلی متر یا 31 میلی متر است ، اما از بریس یا ریسک رنج نمی برد. چون زنبورها آن را شبیه یک لانه وحشی در غار می دانند ، بی دلیل شانه می زنند.

دیدگاه ها بسته شده است